Warszawa, 19 marzec 2013 r. Aula C, Wydziału
Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego

Konieczność zmiany przepisów czy ich interpretacji?

Program

  9.15 – Powitalna kawa
10.00 – Otwarcie
10.15 – dr Maciej Bernatt (CARS WZ UW) – wystąpienie wprowadzające pt. „Utrudnianie dostępu do rynku poprzez pobieranie innych niż marża handlowa opłat”

10.45 – Panel 1:
Co jest czynem nieuczciwej konkurencji zdefiniowanym w art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk?
Moderator: Prof. UW dr hab. Tadeusz Skoczny (CARS WZ UW)
Uczestnicy:
Dr Paweł Kamela (Kancelaria Kalwas i Wspólnicy) „Interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk w świetle koncepcji wykładni prawa Macieja Zielińskiego”
Dr Dominik Wolski (Jeronimo Martins Polska, dyrektor działu prawnego) „Czyn nieuczciwej konkurencji z art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk a zasada swobody umów”
Mec. Grzegorz Kaniecki (Unilever, dyrektor zespołu prawnego) „Siła rynkowa sieci i dostawców jako główna przesłanka czynu nieuczciwej konkurencji opisanego w art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk”
Mec. Paweł Węc (Kancelaria T. Studnicki, K. Płeszka, Z. Ćwiąkalski, J. Górski) „Nie stanowią czynu nieuczciwej konkurencji ustalone przez strony opłaty, które mogą być uznane za elementy cenotwórstwa”
13.00 – Lunch

13.45 – Panel 2:
W czym problem? W nieutrudnianiu? W braku ekwiwalentności? Ekonomiczne problemy stosowania art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk.
Moderator: Prof. dr hab. Noga (Akademia Leona Koźmińskiego)
Uczestnicy:
Doc. dr Cezary Banasiński (Zakład Prawa Gospodarczego i Finansowego WPiA UW; Instytut Konkurencji – partner) „Podejście ekonomiczne do interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk; dominujące znaczenie korzyści uzyskiwanych przez dostawców”
Maciej Fornalczyk (COMPER Fornalczyk i Wspólnicy – partner) „Definicja i konstrukcja marży a wyznaczanie ekwiwalentności świadczeń”
Prof. dr hab. Lesław Kański (członek Rady Nadzorczej Jeronimo Martins i doradca Zarządu Eurocash) „Jakie opłaty mogą być uznane za „opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży”; czy dostawcy byliby gotowi zastąpić ją formułą net-net”
Mec. Jarosław Sroczyński (Kancelaria Markiewicz & Sroczyński) „Czy rabat retroaktywny jest „opłatą półkową”?; „pełzający” charakter stosowania art. 15 ust.1 pkt 4 uznk”
Dyskusja
15:45 – Zamknięcie konferencji; co dalej w sprawie? (Tadeusz Skoczny)


Panel 1: Co jest czynem nieuczciwej konkurencji zdefiniowanym w art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk?
Moderator: Prof. UW dr hab. Tadeusz Skoczny (CARS WZ UW)

Uczestnicy:
Dr Paweł Kamela (Kancelaria Kalwas i Wspólnicy)
Wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Koncepcja wykładni prawa Macieja Zielińskiego. Przepis zrębowy i przepis uzupełniający. Pojęcie „utrudniania dostępu do rynku” jako pojęcie kluczowe dla właściwego odtworzenia normy prawnej. Punkt 4 art. 15 ust. 1 jako przepis uzupełniający. Zakres postępowania dowodowego w sprawach sądowych toczących się na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk. Kwestia ciężaru dowodu i dowodu prima facie.

Dr Dominik Wolski (Jeronimo Martins Polska, dyrektor Działu Prawnego)
Główna teza
Istotą czynu nieuczciwej konkurencji z art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk jest utrudnianie dostępu do rynku, a nie pobieranie opłat, wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług lub stosowanie różnego rodzaju rozliczeń pomiędzy stronami (rabatów, premii, bonusów, itd.).
Uzasadnienie
Nawet jeżeli wykładnia językowa przepisu może budzić wątpliwości z uwagi na jego niedoskonałe brzmienie, to za powyższą tezą przemawia zarówno wyładnia historyczna, jak i celowościowa. Ponadto takie rozumienie jest wyłącznym, możliwym do pogodzenia z obowiązującą w obszarze prawa prywatnego zasadą swobody umów.
Wykładnia historyczna – z treści dokumentów towarzyszących przyjęciu tej regulacji wynika wyraźnie, iż celem jej miało być zapobieżenie nieuczciwym praktykom stosowanym przez dużych przedsiębiorców (dysponujących znaczną przewagą rynkową) wobec przedsiębiorców mniejszych. Wskazują na to protokoły z posiedzeń komisji. Ponadto takie było pierwotne brzmienie ustawy nowelizującej, które zostało zmienione na ostatnim etapie prac legislacyjnych. Zatem przyjmowanie wykładni prowadzącej do zakazu stosowania jakichkolwiek opłat czy świadczeń jest sprzeczne z intencjami twórców przepisu i jego ratio legis.
Wykładnia celowościowa – analizując przesłanki przemawiające za wprowadzeniem omawianego przepisu nie sposób jest przyjąć, iż celem tym mogłoby być zakazanie wszelkich opłat i świadczeń pomiędzy przedsiębiorcami. Należy bowiem przyjąć, iż racjonalny prawodawca nie działa w celu ograniczenia czy uniemożliwienia stronom nawiązywania relacji na zasadach rynkowych lub niczym nieuzasadnionego ograniczania zasady swobody umów, ale jeżeli już wprowadza pewne ograniczenia, to czyni to w ściśle określonym celu. Biorąc pod uwagę praktykę obrotu gospodarczego, w tym występujące niekiedy ze strony dużych przedsiębiorców narzucanie mniejszym podmiotom niekorzystnych warunków umów lub innego rodzaju praktyki polegające na nadużywaniu znacznej pozycji rynkowej, można uzasadnić konieczność wprowadzenia regulacji ograniczających stosowanie tego rodzaju praktyk w celu przywrócenia równowagi rynkowej. Tam jednak, gdzie mamy do czynienia z podmiotami o podobnej sile rynkowej (lub tam gdzie podmiot „chroniony” posiada znaczną przewagę rynkową), nie sposób jest znaleźć uzasadnienie dla wprowadzania jakichkolwiek ograniczeń we wzajemnym układaniu relacji gospodarczych pomiędzy takimi podmiotami w omawianym zakresie. Taka, szeroka wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk może prowadzić do sytuacji paradoksalnej, w której chroniony będzie podmiot posiadający tak dużą przewagę rynkową, że to właśnie z jego strony występuje niebezpieczeństwo nadużywania siły rynkowej. Jedyną racjonalną wykładnią jest zatem przyznanie ochrony wyłącznie podmiotom o słabszej pozycji rynkowej wobec podmiotów dysponujących znaczną siłą rynkową i wyłącznie w przypadku stosowania przez te ostanie nieuczciwych praktyk. Na marginesie można zwrócić uwagę, iż w tym kierunku zmierza również ogłoszona w styczniu przez Komisję Europejską Green Paper on unfair trading practices in the business-to-business food and non-food supply chain.
Zasada swobody umów – obszar zwalczania nieuczciwej konkurencji to domena prawa prywatnego, gdzie swoboda umów jest zasadą, a nie wyjątkiem (tutaj polemika z orzeczeniem wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 25.10.2012 r., I CSK 147/12). Dlatego w każdym przypadku należy analizować, czy istnieje uzasadnienie dla jej ograniczenia (np. w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk). W żadnym razie stosowanie tej zasady nie może być a limine wyłączone, ale należy w konkretnych okolicznościach ustalić, iż doszło do ograniczania dostępu do rynku w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk, co będzie stanowiło uzasadnienie dla wprowadzenia ograniczenia stron w zakresie możliwości kształtowania treści zawartej przez nie umowy (lub w ogóle możliwości zawarcia określonego porozumienia).
Główne postulaty
1) zmiana art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk w taki sposób, aby wynikało z niego wprost, iż jego istotą jest utrudnianie dostępu do rynku
2) całkowite wyłączenie stosowania art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk wobec podmiotów o podobnej sile rynkowej

Mec. Grzegorz Kaniecki (Unilever, Dyrektor Zespołu Prawnego)
I. Historia opłat półkowych – opłaty uiszczane z góry a opłaty uiszczone na bieżąco
II. Systemy sprzedaży (podstawa ekonomiczna rozważań):
- prosty (tradycyjny) system: „sprzedaj i zapomnij” => model transakcyjny
- rozwinięte (nowoczesne) systemy sprzedaży: pionowo zintegrowane kanały dystrybucji = > model partnerski (doradztwo w zakresie zarządzania kategorią).
Zasady współpracy w pionowo zintegrowanych kanałach dystrybucji (business bulding blocks):
- logistyka;
- zasady i terminy płatności;
- zasady i terminy promocji;
- zasady ekspozycji (miejsce, czas, unikalność);
- asortyment / zasady zmiany asortymentu;
- rabaty uzależnione od obrotu / wzrostu / innych czynników opartych o wyniki finansowe.
Podsumowanie: Co ma wartość dla dostawcy – jak mierzyć ekwiwalentność.
Czy istnieje cena sprawiedliwa – jak wyznaczyć podział marży.
III. Na czym polegają czyny nieuczciwej konkurencji:
- sieci jako „gatekeeprs”=> szczególna pozycja i odpowiedzialność detalistów;
- pojęcie „buying power” => dysproporcja w wielkości sieci i dostawców;
- pozycja dominująca sieci => Jaka definicja rynku dostawca-sieci detaliczne? Jaki udział rynkowy?
IV. W jakim zakresie regulacja może być skuteczna?
- doświadczenia innych krajów (na bazie doświadczeń w Unilever);
- możliwość egzekucji uprawnień w relacji sieć – dostawca;
- ryzyko „podziemia opłat półkowych”.

Paweł Węc, radca prawny (Kancelaria Adwokatów i Radców Prawnych T. Studnicki, K. Płeszka, Z. Ćwiąkalski, J. Górski w Krakowie)
Celem art. 15 ust. 1 pkt. 4 u.z.n.k. nie jest regulowanie cen i wpływanie na rozkład zysków stron. W konsekwencji charakteru niedozwolonych opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży nie sposób przypisywać zgodnie ustalonym przez strony bonifikatom, opustom, czy rabatom, także w postaci premii od obrotu (tzw. bonusów warunkowych), które zmieniają jedynie rzeczywistą cenę nabycia danego towaru, jednocześnie kształtując przy tym poziom marży handlowej, którą przedsiębiorca handlowy może następnie uzyskać odsprzedając towar. Są one powszechnie spotykanymi w obrocie czynnikami cenotwórczymi, ustalanymi przez strony i branymi przez nie pod uwagę już przy negocjacjach cenowych. Nawet zatem, jeżeli przy uwzględnieniu tych czynników rozkład zysków stron i cenowe warunki dostaw byłyby niekorzystne dla dostawcy towarów, to w myśl art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. nie stanowiłoby to naruszenia zasad uczciwej konkurencji. Ponadto, nie można akceptować takiej wykładni tego przepisu, która ograniczałaby strony w możliwości ukształtowania treści stosunku prawnego z wykorzystaniem konstrukcji przez prawo dopuszczonych, do których w szczególności należy przepis art. 536 § 1 k.c. wyraźnie zezwalający stronom na określenie ceny poprzez wskazanie podstaw do jej ustalenia. Taką cenotwórczą rolę w obrocie pełną właśnie ustalane przez strony bonifikaty, rabaty, bonusy warunkowe, etc.
W konsekwencji należy przyjąć, że na gruncie art. 15 ust.1 pkt 4 u.z.n.k. nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji zapłata dostawcy towarów ceny ich nabycia uwzględniającej przyznane nabywcy obniżki (rabaty), w tym także wypłata na rzecz nabywcy premii pieniężnej (bonusu) za przekroczenie określonego w umowie progu zakupów.
Inną natomiast wartą poruszenia kwestią, jest odpowiedź na pytanie, czy powyższej pozytywnej dla sieci handlowych interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 4 u.z.n.k. nie niweczą błędy popełniane w konkretnych przypadkach przez sieci handlowe przy ustaleniu warunków współpracy z dostawcami.

Panel 2: W czym problem? W nieutrudnianiu? W braku ekwiwalentności? Ekonomiczne problemy stosowania art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk.
Moderator: Prof. dr hab. Noga (Akademia Leona Koźmińskiego)

Uczestnicy:
Doc. dr Cezary Banasiński (Zakład Prawa Gospodarczego i Finansowego WPiA UW; Instytut Konkurencji – partner)
Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 4 podobnie jak innych przepisów odnoszących się do nieuczciwej konkurencji powinna być dokonywana z uwzględnieniem zasady swobody umów. Ustawodawca nie wykluczył bowiem możliwości kształtowania innych relacji umownych między dostawcą i nabywcą towarów, na które kontrahenci się godzą i które nie są już umową „przyjęcia towaru do sprzedaży” ale stanowią inne ekwiwalentne zobowiązania stron kontraktu. Ocena tych zobowiązań musi być przy tym dokonywana z uwzględnieniem mechanizmów wolnorynkowych, a zatem z uwzględnieniem aspektów ekonomicznych. To zaś oznacza, że w pełni uzasadnione jest pobieranie od dostawców tzw. opłat innych niż marża, jeśli możliwe jest wykazanie, że dostawcy uzyskują wymierną korzyść za płaconą cenę. Korzyścią taką są zwłaszcza zwiększone zyski z danego (zawartego) kontraktu. W takich przypadkach „dodatkowa opłata” nie jest de facto opłatą w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4, tylko ceną płaconą za ekwiwalentną usługę, która świadczona jest na rzecz dostawcy. Zauważyć należy, że często ilość sprzedaży określonego towaru zależy od jego wyeksponowania w sklepie oraz akcji marketingowej. W przypadku hipermarketów ma to doniosłe znaczenie z uwagi na ilość oferowanych dóbr danego rodzaju. W przypadku umowy komisu lub umowy agencyjnej wyeksponowanie towaru odbywa się natomiast ze znaczną, realną korzyścią dla dostawcy, bowiem sprzedaż dokonywana jest w jego imieniu i na jego rzecz, a zatem dostawcy powinno zależeć na szybkiej sprzedaży. Również w przypadku umów sprzedaży, nie można stwierdzić a priori, że opłaty inne niż marża nie przynoszą dostawcy żadnych korzyści. W szczególności opłaty marketingowe mogą przyczyniać się do zwiększonej sprzedaży i możliwości kontynuacji długoterminowej współpracy dostawcy z odbiorcą, co samo w sobie jest korzyścią dla dostawcy. Również i w przypadku opłat marketingowych należy zachować podejście ekonomiczne; o wiele bardziej wymierne dla przeprowadzenia oceny wysokości tych opłat jest odniesienie poniesionych przez dostawcę kosztów do korzyści, jakie zyska.

Maciej Fornalczyk (COMPER Fornalczyk i Wspólnicy sp.j. – partner)
Konstrukcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk wymaga zastosowania podstawowych narzędzi analizy ekonomicznej, przede wszystkim w dwóch zakresach: (1) definicja marży i jej konstrukcja, (2) wyznaczenie ekwiwalentności świadczeń. Brak stosowania prawidłowej definicji marży dewastuje efektywności jakie daje wolny rynek oraz wspiera (paradoksalnie) pozycję negocjacyjną Sieci Handlowych.
W konsekwencji nie ma możliwości realnej oceny, czy wymiana handlowa Dostawca – Sieć Handlowa opiera się na zasadzie ekwiwalentności, lecz panuje przekonanie, że mniejszy (najczęściej) Dostawca zawsze będzie eksploatowany przez Sieć Handlową. Prawidłowe rozważenie art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk wymaga skupienia się na konstrukcji marży, czyli uwzględnienia wszelkich aspektów wpływających na jej wyliczenie, w tym zaakceptowania, że kontrahenci mogą prowadzić rozliczenia na zasadzie wzajemnych obciążeń. Z tego też względu nie jest uzasadnionym określanie, że Sieć Handlowa pobiera inne niż marża handlowa opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży. Dodatkowym zagadnieniem, które należy uwzględnić w analizie jest kazuistyczne wyznaczenie ekwiwalentności rozliczeń między Dostawcą a Siecią Handlową, czyli określenie czy wszystkie usługi „wliczane w cenę” są niezbędne oraz czy w ich stosowanie przez Sieć Handlową rzeczywiście może ograniczyć dostęp Dostawcy do rynku.
Reasumując: prawidłowe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk wymaga: (1) zweryfikowania zasadności kosztów wliczanych w marżę oraz (2) określenia, czy generowanie tych kosztów utrudnia dostęp Dostawcy do rynku.

Prof. dr hab. Lesław Kański (członek Rady Nadzorczej Jeronimo Martins i doradca Zarządu Eurocash)
1. Rodzaje i formy kształtowania rozliczeń między dostawcą a przedsiębiorca handlowym w praktyce: typowe „opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży” ( za samo „wejście do sieci”, za kolejny otwarty sklep lub halę hurtu ), opłaty za czynności w zakresie promocji i marketingu (bez rozważań o skuteczności i ekwiwalentności), rabaty (zwykłe – na fakturze dot. każdej dostawy, promocyjne – w okresach promocji, retro – za osiągnięcie określonego obrotu) i inne (np. za 5-lecie sieci itp.).
2. Wymieniam i rozróżniam te rodzaje, ponieważ wszystkie one stały się przedmiotem niekorzystnych dla sieci orzeczeń sądowych, Nota bene jest ciekawe, czy sądy cywilne zmienią swoje nastawienie do rabatu retro po uchwale NSA z czerwca 2012 r. określającego premię (bonus) za osiągnięcie obrotów jako rabat, który winien być rozliczany fakturą korygującą.
3. Podmioty, wobec których sądy orzekają zwrot pobranych opłat to nie tylko ci, którzy kupują towary w celu ich odsprzedaży bezpośrednim konsumentom czy detalistom, ale także ci, którzy towaru od danego dostawcy nie kupują lecz są organizatorami sieci franczyzowej i umawiają się z dostawcą na świadczenie usług koordynacji sprzedaży, organizowania akcji marketingowych i dostarczanie informacji o sprzedawalności określonych towarów.
4. Kilka uwag o dostawcach (tu rozwijam zbieżną z moją obserwacją uwagę dra Wolskiego): - żaden hurtownik czy detalista nie może pozwolić sobie na to, by nie mieć w swojej ofercie pewnych towarów światowych producentów (napoje o nazwie z dodatkiem – cola, kawy, słodycze itp.). Kto w tych relacjach narzuca warunki?
5. Dalej: czy rzeczywiście wszystkie „opłaty półkowe” są wynalazkiem hurtowników lub detalistów ? Czy wszyscy dostawcy zgodzą się na odejście od tych rozliczeń i przejście na formułę „net-net”? Nie, ponieważ musieliby wykazać swoim radom nadzorczym i akcjonariuszom spadek wartości sprzedaży, choć towarzyszyłaby temu większa rentowność z powodu zmniejszenia wysokości budżetów marketingowo – promocyjnych. W pewnej firmie (nie jest to żadna z firm ,z którymi jestem związany) przeprowadzono ciekawy eksperyment: zwrócono się do grupy tzw. małych dostawców pytając, czy zechcą przejść na rozliczenia „net-net”. Wszyscy odmówili, argumentując to pytaniem: to już nie chcecie organizować akcji promocyjnych?
6. Zatem przedstawiam mój pogląd na sprawę:
- są „opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży” – które często warunkują nawiązanie współpracy, a także jej kontynuowanie (opłata za kolejny sklep) albo nie mają żadnego uzasadnienia („jubileusz sieci”);
- są opłaty za fikcyjne usługi;
- są opłaty za usługi ułatwiające dostawcy realizowanie umowy (transport i logistyka, kompletacja dostaw dla poszczególnych sklepów);
- są opłaty za promowanie dostawcy lub jego towarów i tu jest clou zagadnienia.
- są rozliczenia nie mające charakteru opłat, choć nieznający realiów gospodarczych sędziowie dają się przekonać, że to też opłaty (to rabaty).
7. Linię orzeczniczą uważam za spaczoną poprzez nieuzasadnioną rozszerzającą wykładnię zwrotu: „opłaty za przyjęcie towaru do sprzedaży” i całkowite pominięcie kwestii utrudnienia dostępu do rynku poprzez założenie, że wszelkie rozliczenia poza ceną mają charakter owych „opłat” w związku z czym spełnione jest kryterium czynu nieuczciwej konkurencji.

Mec. Jarosław Sroczyński (Kancelaria Markiewicz & Sroczyński)
Czy rabat retroaktywny jest „opłatą półkową”?: ”pełzający” charakter stosowania art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk
Art. 15 ust. 1 pkt 4 uznk jest wręcz naszpikowany pojęciami z zakresu nauki ekonomii, takimi jak „rynek”, „marża handlowa”, „opłata”, „towar” czy „sprzedaż”. Stosowanie tego przepisu w praktyce sądowej wymaga zatem co najmniej podstawowej wiedzy ekonomicznej. Niestety, w sądach dominuje wykładnia o charakterze „socjalnym”, rozszerzająca ochronę dostawców sieci handlowych do granic nonsensu ekonomicznego. Nową, niebezpieczną tendencją jest konstruowanie zarzutów pobierania „opłaty półkowej” w przypadku stosowania przez sieci handlowe rabatów odnoszących się do obrotu osiąganego w przyszłości (tzw. retroaktywnych rabatów obrotowych). Niejednolite w tym zakresie orzecznictwo sądowe może stanowić zaporę dla stosowania typowych dla wolnorynkowej gospodarki mechanizmów wspólnego wypracowywania i dzielenia „success fee” w relacjach między dostawcą i sprzedawcą sieciowym. Sytuacja ta pokazuje, jak niewłaściwie skonstruowany i interpretowany przepis coraz bardziej „rozlewa się” w orzecznictwie gospodarczym, obejmując swoim zakresem także stany dalekie od swego pierwotnego celu.


Referent, moderatorzy i paneliści:

Dr Maciej Bernatt
Dr Maciej BernattDoktor nauk prawnych, adiunkt w Zakładzie Europejskiego Prawa Gospodarczego Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego; członek zwyczajny oraz koordynator obszaru wdrażania reguł konkurencji Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych UW; radca orzecznictwa i asystent sędziego w Trybunale Konstytucyjnym. W latach 2008-2010 koordynator Programu Spraw Precedensowych Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Jest autorem licznych publikacji, poświęconych prawu konkurencji, prawom człowieka, postępowaniu administracyjnemu i społecznej odpowiedzialności biznesu (por. www.wz.uw.edu.pl/wykladowcy,profil,140,publikacje,0.html). Autor monografii pt. Sprawiedliwość proceduralna w postępowaniu przed organem ochrony konkurencji oraz monografii pt. Społeczna odpowiedzialność biznesu. Wymiar konstytucyjny i międzynarodowy, współautor komentarza do ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz komentarza do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stypendysta Fundacji na rzecz Nauki Polskiej.

Prof. UW dr hab. Tadeusz Skoczny
Prof. UW dr hab. Tadeusz SkocznyDoktor habilitowany, profesor Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik Samodzielnego Zakładu Europejskiego Prawa Gospodarczego (Jean Monnet Chair on European Economic Law) oraz Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych (CARS) WZ UW. Specjalizuje się w europejskim i polskim prawie ochrony konkurencji. Jest autorem lub redaktorem kilkunastu publikacji, w tym Komentarza do ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (Beck 2009), monografii Zgody szczególne w prawie koncentracji (Wyd. Naukowe WZ UW 2012), a także redaktorem naczelnym Yearbook of Antitrust and Regulatory Studies (YARS)internetowego Kwartalnika Antymonopolowego i Regulacyjnego (iKAR).

Dr Paweł Kamela
Dr Paweł KamelaRadca prawny od 1994 roku współpracujący z Kancelarią „Kalwas i Wspólnicy”. Doktor nauk prawnych od 2003 r. W latach 1994 – 2003 doktorant na Uniwersytecie Warszawskim (WPiA). W latach 2003 – 2012 adiunkt na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Specjalizacja zawodowa: prawo cywilne, budowlane, administracyjne.

Dr Dominik Wolski
Dr Dominik WolskiDoktor nauk prawnych, radca prawny; dyrektor działu prawnego Jeronimo Martins Polska S.A., odpowiada m.in. za takie obszary, jak prawo antymonopolowe, zwalczanie nieuczciwej konkurencji, rozwój sieci, fuzje i przejęcia, obsługa korporacyjna, monitoring prawa, polityka compliance, zarządzanie zespołem, szkolenia; zajmuje się szeroko rozumianym prawem ochrony konkurencji; uczestniczył w postępowaniach w sprawie koncentracji przedsiębiorców; odpowiada za relacje z partnerami handlowymi; uczestnik i prelegent na wielu konferencjach naukowych i branżowych; prowadzi szkolenia i warsztaty; autor publikacji z zakresu prawa cywilnego, prawa prywatnego międzynarodowego, projektu europejskiego prawa umów, a także prawa ochrony konkurencji i zwalczania nieuczciwej konkurencji. Członek Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych przy Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego

Mec. Grzegorz Kaniecki
Mec. Grzegorz KanieckiRadca prawny z ponad 15 letnim doświadczeniem w zakresie obsługi obrotu gospodarczego. Wiceprezes Polskiego Stowarzyszenie Prawników Przedsiębiorstwa zrzeszającego szefów działów prawnych kilkudziesięciu największych przedsiębiorstw i grup kapitałowych w Polsce. Grzegorz Kaniecki jest Dyrektor ds. Prawnych i pełni funkcję Compliance Officer w grupie kapitałowej Unilever Polska i Kraje Bałtyckie, a także nadzoruje sprawy prawne i compliance w Regionie Europy Środkowowschodniej. Grupa Unilever jest jednym z największych na świecie producentów dóbr konsumenckich i jednym z największych dostawców do sieci handlowych w Polsce i na świecie. Grzegorz Kaniecki poprzednio pracował w Coopers & Lybrand i w grupie ABB. Zdobył liczne doświadczenia nie tylko, jako radca prawny, ale również jako członek zarządów spółek celowych, członek rad nadzorczych i leader projektów restrukturyzacyjnych. Brał udział w postępowaniach prowadzonych przez polskie i europejskiego organy ochrony konkurencji oraz w postępowaniach prowadzonych przez organy konkurencji na Litwie, Łotwie i Estonii. Odpowiada za wybrane projekty zapewniające zgodność globalnej polityki holdingu Unilever z lokalnymi ustawodawstwami. Uczestniczył w organizowanym przez Centre of European Law at King's College London stadium: Economics for Competition Law, bierze udział w pracach Centrum Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych (CARS), Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego.

Mec. Paweł Węc
mec Paweł WęcRadca prawny z Kancelarii T. Studnicki, K. Płeszka, Z. Ćwiąkalski, J. Górski. Specjalizuje się między innymi w sprawach związanych ze zwalczaniem nieuczciwej konkurencji i prawie własności przemysłowej. Reprezentował Klientów Kancelarii, w tym jedną w największych polskich sieci handlowych, w ponad stu procesach (sądowych i arbitrażowych), które dotyczyły nieuczciwej konkurencji, w szczególności związanych z ochroną znaków towarowych i niedozwolonym naśladownictwem produktów, reklamą porównawczą oraz z utrudnianiem dostępu do rynku poprzez pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towarów do sprzedaży.

Prof. dr hab. Adam Noga
Prof. dr hab. Adam NogaProfesor zwyczajny nauk ekonomicznych, teorie przedsiębiorstw i konkurencji jako podstawy biznesu i makroekonomii , obecnie wykładowca Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie. Członek Rad Nadzorczych i Komitetów Audytu w Kredyt Banku , Asseco Poland, TUnŻ Warta i TUiR Warta. W przeszłości przewodniczący Rady Nadzorczej PAIiIZ oraz członek rady nadzorczej Prokom SA, prorektor SGH, dyrektor Instytutu Finansów, doradca prezesa Petrochemii Płock , wykładowca uniwersytecki w SGH, UW, uczelni we Francji, Belgii i Kanadzie. Pierwszy laureat w 1994 roku Nagrody Banku Handlowego za wybitne osiągnięcia w teorii finansów i ekonomii, za książkę „Dominacją a efektywna konkurencja”. W 2009 roku otrzymał nagrodę za najlepszą książkę o przedsiębiorstwie pt. „Teorie przedsiębiorstw” PWE, Warszawa 2009. Stały komentator TV Biznes, TVN CNBC Biznes i Programu III Polskiego Radia.

Doc. Dr Cezary Banasiński
Doc. Dr Cezary BanasińskiOd wielu lat na Uniwersytecie Warszawskim prowadzi wykłady na temat publicznego prawa gospodarczego, w którego zakres wchodzą zagadnienia związane z ochroną konkurencji z uwzględnieniem perspektywy europejskiej. W latach 1991-1996 w Urzędzie Rady Ministrów doradzał rządowi w zakresie integracji, od 1996 roku był odpowiedzialny za problematykę dostosowania publicznego prawa gospodarczego do prawa wspólnotowego. Od 1997 roku w zakresie analiz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości współpracował z Biurem Orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. W latach 2000-2001, w trakcie swojej pracy w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej będąc Podsekretarzem Stanu w rządzie Jerzego Buzka był odpowiedzialny za harmonizację, dostosowanie polskiego prawa do wymogów unijnych. Od 2001 września do marca 2007r., po wygranym konkursie kierował Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Stypendysta Uniwersytetu w Wiedniu, Fundacji Humboldta na Uniwersytecie w Konstancji, Monachium i Wiedniu oraz Uniwersytetu w Tybindze. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu książek, artykułów, komentarzy do ustaw oraz komentarzy do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z zakresu prawa administracyjnego, gospodarczego.

Maciej Fornalczyk
Partner – Założyciel COMPER Fornalczyk i Wspólnicy sp.j.
Maciej FornalczykWykształcenie:
Jest absolwentem Wydziału Ekonomiczno – Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego, ukończył także studia podyplomowe z zakresu rachunkowości finansowej i zarządczej oraz podyplomowe studia w King’s College London, University of London w zakresie Europejskiego Prawa Konkurencji (European Competition Law).
Kwalifikacje:
Od 1999 roku specjalizuje się w badaniach rynkowych, sprawach z zakresu pomocy publicznej oraz obsłudze transakcji koncentracji przedsiębiorstw. Maciej Fornalczyk jest wieloletnim konsultantem uczestniczącym w projektach zarówno dla klientów korporacyjnych jak i dla administracji publicznej. Pracował przy wielu projektach z zakresu prawa antymonopolowego (przygotowywanie sieci dystrybucyjnych, analiza nadużywania pozycji dominującej, porozumienia kartelowe, koncentracja przedsiębiorstw). Brał udział w pracach związanych z pomocą publiczną przygotowując ekspertyzy i opinie dla biorców pomocy jak i również dla dawców wsparcia. Maciej Fornalczyk prowadzi szkolenia zarówno z zakresu prawa antymonopolowego jak i pomocy publicznej.

Prof. dr hab. Lesław Kański
Prof. dr hab. Lesław KańskiCzłonek Rady Nadzorczej Jeronimo Martins oraz doradca Zarządu Eurocash. W latach 2003-2009 członek Zarządu Jeronimo Martins. Autor kilkunastu publikacji naukowych.

Mec. Jarosław Sroczyński
Maciej FornalczykZałożyciel i partner kancelarii prawnej Markiewicz & Sroczynski sp. j. Jest prawnikiem i ekonomistą z ponad 20-letnim doświadczeniem w dziedzinie prawa konkurencji. Był założycielem i pierwszym dyrektorem Urzędu Antymonopolowego w Krakowie. Był ekspertem w kilku projektach legislacyjnych, dotyczących m. in. ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, pierwszego rozporządzenia proceduralnego leniency, zwolnień grupowych w zakresie transferu technologii oraz w sektorze ubezpieczeniowym, a także ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Był kluczowym ekspertem doradzającym Komitetowi Antymonopolowemu Ukrainy w projekcie legislacyjnym Komisji Europejskiej. Był wielokrotnie wymieniany w polskich i międzynarodowych rankingach prawniczych jako wiodący prawnik w dziedzinie prawa konkurencji. Jest współautorem Komentarza do Ustawy o Zwalczaniu Nieuczciwej Konkurencji (Wyd. WoltersKluwer, art. 13 – 15).